نه کوهِ قاف
           نه تا آسمان
                        نه تا ناهید
مرا به کوچه‌ی محبوب خوب من ببرید
به کوچه باغ پُر از وَهم
                            _ خلوت شاعر_
به طوفِ قامت آن سرو
که سرو باغ اِرم را ز خود خجل می‌کرد
به روز واقعه
             _تابوت من طواف دهید

و اسب اشهب شب
                         در سپیده دم می‌راند
و کوچه باغ که تنها انیس مستی بود
که عاشقانه‌ترین شعر تازه را می‌خواند:
                                 «مرو ز پیشم و هرگز مکن فراموشم
                                 «من آن شراب زده عاشقم،
                                                                  تو آن معشوق
                                 «که از صُراحی چشمت مدام می‌نوشم

بیا به پیش من ای دوست
                  _زمانه دشمن خوست
بیا
    بیا
        که ترا من
                   _به وسعت دریا
به وسعت دنیا
به وسعت همه‌ی کاینات
                            دارم دوست

حمید مصدق، اردیبهشت 47، قلهک

--------------------------------------
حالا نمی‌شود
کمی بیش‌تر بمانی؟